چه چیزی ما را به این راه آورد؟
سالها قبل، پیش از آنکه نام «گلستان علی (ع)» شناخته شود، نگاهی عمیقا مسئولانه به شرایط اجتماعی کشور، خصوصا بیتوجهی به مسئولیت اجتماعی در قبال کودکان بیسرپرست، این واقعیت را روشن کرد که بیتوجهی به سرنوشت این کودکان، تنها نادیده گرفتن سرنوشت گروهی از فرزندان نیست، بلکه آیندهی کل جامعه را تحتتأثیر قرار میدهد؛ کودکانی که امروز بدون حمایت، امنیت، آموزش و مراقبت کافی رشد میکنند، فردا به عنوان همراهان، همکاران، همسران و همنسلان فرزندان ما در همین جامعه حضور خواهند داشت و آسیبهای ترمیمنشدهی امروز، میتواند در آینده به شکل ناامنی، بیاعتمادی و گسست اجتماعی نمایان شود.
اگر خواهان جامعهای امن، سالم و پایدار هستیم، باید بدانیم امنیت تنها با قانون و ساختارهای بیرونی شکل نمیگیرد، بلکه حاصل توجه، مسئولیتپذیری و حمایت آگاهانه از کودکانی است که سازندگان فردای این سرزمیناند؛ از اینرو، حمایت از کودکان بیسرپرست نه صرفاً یک اقدام خیرخواهانه، بلکه ضرورتی اجتماعی برای حفظ امنیت، سلامت و آیندهی فرزندان همهی ماست. این مسئولیت اجتماعی دغدغهای جدی را در ذهن جناب آقای رضازاده و جمعی از افراد دغدغهمند جامعه ایجاد کرد. مشاهدهای مستقیم از کودکانی که در نبود عشق، امنیتِ با ثبات، دیده شدن، الگوی رفتاری سالم و دلبستگی خانوادگی رشد میکردند، نشان داد که آسیبهای وارد شده به آنان تنها مسئلهای فردی نیست و بیتوجهی به سرنوشتشان پیامدهایی اجتماعی و پایدار به همراه خواهد داشت.
