16 بهمن

نقش پاداش و روشهای تشویقی در تربیت کودک

قانون اثر در روانشناسی بیان می کند که وقتی به دنبال یک رفتار اتفاق خوشایندی روی دھد احتمال تکرار شدن آن رفتار افزایش می یابد. این اتفاق خوشایند را پاداش می نامیم.
گاھی این این پاداش ھا بدون برنامه ریزی عمدی ما روی می دھند مثلاً کودکی عبارتی را که از نظر اجتماعی نامطلوب است با لحن کودکانه و جالب خود می گوید و اطرافیان که می شنوند از این لحن خنده اشان می گیرد و لبخند می زنند. ھمین توجه مثبت پاداشی می شود که موجب تکرار آن عبارت توسط کودک می شود.
گاھی این پاداش اتفاقی ممکن است در ظاھر صورت خوشایندی نداشته باشد ولی چون یکی از نیازھای اساسی کودک را برآورده می کند برای کودک به عنوان پاداش عمل می کند. مثلاً کودکی که معمولاً نادیده گرفته می شود مگر آن که شیطنتی یا رفتار نامناسبی از وی سر بزند و تازه آن موقع مورد توجه قرار می گیرد ولو به صورت دعوا یا سرزنش شدن. در این جا نیز توجه منفی اطرافیان پاداشی می شود که باعث تداوم رفتار نامناسب کودک می گردد.
بنابراین در تربیت کودک لازم است علاوه بر پاداش ھایی که برنامه ریزی شده ارائه می دھیم مراقب پاداش ھای اتفاقی که توسط خودمان یا اطرافیان ارائه می گردند نیز باشیم.

دیدگاه خود را ارسال کنید.